No właśnie!

Każdy z nas to zna, nie? Wszyscy wiemy, że gdyby w tamtym meczu trener X wpuścił na boisko zawodnika Y, na pewno byśmy wygrali. Albo gdyby prezes Z przed sezonem zamiast obrońcy M ściągnął skrzydłowego N i nigdy nie sprzedawał napastnika O... Niestety (tfu tam: niestety, na szczęście!) mało kto dysponuje funduszami pozwalającymi na samodzielny zakup jakiegokolwiek klubu, czy też kwalifikacjami trenerskimi. Stąd też do niedawna podobne dywagacje kończyły się wraz z zamknięciem knajpy, względnie ginęły w gąszczu internetowych for, lub co najwyżej służyły za pożywkę kolejnym wersjom historii alternatywnej tworzonym za pomocą Football Managera.

Jednakowoż jakiś czas temu grupka zapaleńców wpadła na iście rewolucyjny pomysł. Jak w każdej rewolucji, założenia były szczytne. Demokracja dla kibiców! Rejestrujesz się w necie, płacisz niedużą kwotę i hajda, już jesteś właścicielem (czy też, bardziej precyzyjnie, jednym z właścicieli) klubu piłkarskiego. A jako taki masz wpływ na wszystko, co się w i z tymże klubem dzieje, łącznie nawet ze składem na następne spotkanie. Co prawda tu i ówdzie odzywały się głosy sceptycznie nastawionych ekspertów (Martin Samuel sarkastycznie stwierdził, iż domena twórców inicjatywy zamiast ‘MyFootballClub’ zwać się powinna ‘YourFootballClubScrewed’), ale rewolucjonistów to nie zrażało. Tłumaczyli wszem i wobec, że to idzie nowe, które wyprze spróchniałe stare, że ten z nami, ten przeciw nam i tym podobne farmazony, jak to zwykle w takich przypadkach bywa. Po zebraniu funduszy rozejrzeli się za klubem, za którego pomocą ponieśliby rewolucyjny płomień. Padło na Ebbsfleet United, angielskiego piątoligowca z długą, acz obiektywnie rzecz biorąc niezbyt obfitującą w sukcesy historią. I tak oto małemu klubikowi, który przez kilkadziesiąt (czy nawet sto parę, licząc Gravesend i Northfleet) lat pałętał się po niższych rejonach wyspiarskiego futbolu przyciągając ledwie kilkuset widzów, przybyło ponad trzydzieści tysięcy „kibiców”. Oczywiście, nie żeby frekwencja na Stonebridge Road jakoś znacząco wzrosła. Przytłaczająca większość nowych „właścicieli” The Fleet nigdy nie przekroczyła „swojego” stadionu. Co może i dobrze. Jego oficjalna pojemność to bodaj 5011 miejsc...

Z początku wszystko – znów: jak w każdej rewolucji – szło świetnie. Inicjatywa wywołała pokaźny oddźwięk na całym świecie. Jakiś robespierre rodem z Izraela bodajże postulował nawet, aby każdy klub piłkarski na świecie zarządzany był tak, jak Ebbsfleet. A Ebbsfleet chapnął nawet jakiś pomniejszy puchar. Co poniektórym zaczęło się wydawać, że oto naprawdę mamy świt nowego piłkarskiego świata.

Do czasu.

Zaprzyjaźniony z No Właśnie! Portal Kibica (polecam gorąco!) informował niedawno tu i tu, że Ebbsfleet znajduje się na skraju plajty. Podczas lektury tych doniesień naszła mnie taka refleksja:

Po pierwsze, cóż, ja wiedziałem, że tak będzie. Związek kibica z klubem zawsze wydawał mi się podobny relacjom damsko-męskim. I tak, jak aby zacząć się na poważnie z kimś spotykać, trzeba wyjść z wirtuala do reala, tak też nie da się na stałe wiązać z klubem, którego stadion ogląda się wyłącznie na odległość (często liczoną w tysiącach kilometrów). Nie dostrzegają tego dzieci „kibicujące” najróżniejszym Barcelonom i Liverpoolom (żeby jasność była: takim dzieckiem można być zdrowo po osiemnastce). Nie dostrzegli też twórcy MyFootballClub. Bez problemu można kupić seks, czy – jak się okazuje – możliwość uczestnictwa w życiu jakiegoś klubu. Ale głębsze (i trwalsze!) relacje są nienabywalne.

Po drugie, historia MyFootballClub jako żywo kojarzy mi się z przeróżnymi portalami społecznościowymi. Paręnaście miesięcy temu moja przyjaciółka z licealnej ławki napisała mi coś takiego: Z., jest taka śmieszna stronka, Nasza Klasa się nazywa, rejestruj się tam szybko! Z początku też było sympatycznie. Spotkania po latach (co z tego, że tylko w wirtualu?), ochy, achy i inne takie. I szał, który ogarnął całą Polskę. W tej chwili forum mojej klasy drga jeno przy okazji jakichś świąt...

pees.
Ten koleś z Izraela to jednak był robespierdek.