No właśnie!

Nie, nie chodzi o to, że Cracovia właśnie przegrała mecz. To się akurat zdarza raczej częściej, niż rzadziej. Rzecz nawet nie w żenującym stylu tej porażki, bo to też nie pierwszy raz. I na pewno nie ostatni. I nawet nie to mnie gnębi, że dzisiejszy rywal Pasów w dotychczasowych dziewięciu meczach na wyjeździe uzbierał cały jeden pieprzony punkcik. Wiadomo, każdy mecz jest inny, a statystycznie to w Watykanie na kilometr kwadratowy przypada dwóch papieży.

Parę lat temu pewna moja koleżanka, nauczycielka-polonistka, podjęła się udzielania korepetycji ciekawemu uczniowi. Ciekawemu dlatego, że chłopak, choć inteligentny co najmniej przeciętnie i przyzwoicie pracowity, zdawał się kompletnie impregnowany na wiedzę. Z. dobrze o tym wiedziała i mocno się zastanawiała, czy w ogóle się w to pakować. Ostatecznie przekonała ją chęć zmierzenia się z wyzwaniem i niecodziennie przyjemne pieniądze, jakie zaoferowali – najwyraźniej wysoce zdesperowani – rodzice ucznia. Przez bity semestr kładła sympatycznemu, ułożonemu gimnazjaliście do głowy wiadomości, które miały mu pomóc uzyskać jakieś pozytywne oceny. Z anielską cierpliwością pokazywała błędy, jakie popełniał i tłumaczyła, jak w przyszłości ma się ich wystrzegać. Bez najmniejszego choćby powodzenia. Chłopak z maniakalnym uporem strzelał te same byki, wzywany do tablicy plótł w kółko identyczne farmazony, a każdy sprawdzian kładł tak ochoczo, jak gdyby była to napalona, biuściasta blondynka. Na półrocze złapał jeszcze „litościwą” dwóję. Ale gdy suma jego pierwszych kilku ocen w nowym semestrze równa była ich ilości, Z. wywiesiła białą flagę.

Tak sobie myślę o tym uczniu spoglądając na dzisiejszą Cracovię. Od kilku lat te same błędy. Od kilku okien transfery niemal wyłącznie tego samego autoramentu piłkarzy, którzy być może potrafią bardzo wiele rzeczy, ale granie w piłkę do nich nie należy. Wiecznie te same pomyłki w ocenie własnej siły. Wciąż identycznie zerwany kontakt z rodzimą rzeczywistością ligową. W dodatku nikt mi za to nie płaci.

Biała flaga?

Gdyby tylko się dało. Ale nie da się tak po prostu przestać kibicować swojemu klubowi. Mogę tylko stwierdzić, że się poddaję i porzucam wszelkie próby zrozumienia co się z tym klubem dzieje. Może ja się nie znam, ale z mojego punktu widzenia to wszystko wygląda jak krzątanina pensjonariuszy domu wariatów. Obawiam się, że jeśli nie przestanę się tym przejmować, raczej prędzej, niż później, sam w takim domu się zamelduję.

Dupa, dupatuum et omnia dupa.